UFO – „Live”, 1971/2008, Repertoire, Germany

 

 

Brytyjski zespół UFO jest obecnie uważany za jednego z klasyków hard rocka. Grupa powstała w 1969 r., a dwie pierwsze płyty studyjne wydała w latach 1970-1971. Album „Live” podsumowywał ten pierwszy okres jej działalności, kiedy bardziej znana była w Japonii niż w rodzinnej Wielkiej Brytanii.

Na tym albumie grupa zaprezentowała się jako pełen energii żywiołowy zespół. Obok kompozycji własnych np. „Prince Kajuku” przedstawiła własne przeróbki klasyków rocka: „C'mon Everybody” Jerry’ego Capeharta i Eddie Cochrana, „Who Do You Love?” Bo Diddleya (czyli faktycznie Ellasa McDaniela) i „Loving Cup” Paula Butterfielda.

Stosunkowo duża ilość kompozycji obcych na tym albumie wynikała oczywiście z braku własnego dobrego i sprawdzonego repertuaru. Pomimo tych mankamentów zarejestrowany 25 IX 1971 r. koncert UFO w Japonii jest w pełni oryginalnym dziełem i stanowi doskonałe świadectwo epoki w jakiej powstał. Wciąż też pozostaje dość nieznaną a zarazem niedocenianą płytą tej grupy.

Podziwiany później styl grupy polegający na graniu melodyjnego i przebojowego hard rocka wykształcił się ostatecznie dopiero przy okazji albumu "Phenomenon" wydanego w 1974 r.

Jak dotąd album ten miał 27 wydań na różnych nośnikach. Po raz pierwszy na winylu wydała go w Japonii wytwórnia Stateside w 1971 r. Rok później wydał go niemiecki oddział wytwórni Decca. W rodzinnej Wielkiej Brytanii wydano go po raz pierwszy, i to w zmienionej okładce, dopiero w 1982 (A.K.A. Records). Dane te dobrze ilustrują ówczesną sytuację grupy, a więc ignorowanie w rodzinnym kraju i uwielbienie w Japonii i Niemczech.

Po raz pierwszy na płycie kompaktowej ukazał się w Niemczech (a dokładniej w RFN) w 1988 r. Jego wydawcą była jedna z nieco zapomnianych, choć bardzo dobrych wytwórni Gate Records będącą oddziałem wytwórni Line (Line Music GmbH) zasłużonej dla fonografii dzięki wznawianiu na płytach kompaktowych rzadkich płyt.

Ja posiadam niemieckie wydanie tego albumu na CD, przygotowane w limitowanej edycji w postaci tzw. Mini Vinyl Replica przez wytwórnię Repertoire Records w 2008 r. W tej wersji do programu oryginalnego albumu dodano jedno nagranie dodatkowe.

Guru Guru – „UFO”, Captain Trip, 1970/2008, Japan

 

 

Guru Guru to zespół niemiecki (zachodnioniemiecki) działający od 1968 r. do chwili obecnej. Uważany jest za jednego z głównych przedstawicieli krautrocka (lub nawet za najważniejszego). Najwyżej oceniane są jego wczesne albumy z początku lat 70, kiedy grał specyficzną mieszkankę psychodelicznego rocka, jazz rocka, progresywnego rocka, space rocka i muzyki awangardowej wyrosłą z politycznej kontestacji lat 60. i niemieckiej wrażliwości.

Najwyżej oceniane są jego wczesne albumy, a zwłaszcza: „UFO” (1970), „Hinten” (1971), „Känguru” (1972), „Guru Guru” (1973), „Dance of the Flames” (1974). Z tej grupy płyt jedni cenią najwyżej debiutancki album „UFO”, a inni płytę „Känguru”. Po chudych latach 80. w następnej dekadzie grupa nagrywała jeszcze dobre albumy, ale jej czas przeminął i nie cieszyły się one już takim uznaniem jak jej dzieła z początku kariery.

Album „UFO” miał jak dotąd 23 różne wydania. Pierwotnie na płycie winylowej wydała go niemiecka wytwórnia Ohr w 1970 r. Ukazał się on wówczas jedynie w Niemczech Zachodnich (RFN). Z tego powodu był on trudno dostępny w innych krajach europejskich, a także na innych liczących się rynkach muzycznych, w tym w USA i Japonii. Sytuację tę spotęgowało to, ze przez całe lata 70 i 80. nie wznowiono go ani razu na żadnym nośniku.

Po raz pierwszy na płycie CD wznowiła go niemiecka wytwórnia Ohr we współpracy z ZYX Music w 1993 r. W latach 90. ukazały się także japońskie i francuskie wydanie tego albumu oraz inne wznowienia niemieckie.

W 2008 r. ukazało się trzecie japońskie wydanie tego albumu firmowane przez wytwórnię Captain Trip Records. Przygotowano je jako tzw. Mini Vinyl Replikę bardzo starannie odtwarzającą wygląd oryginalnego pierwszego winylowego wydania. To oczywiście luksusowe i bardzo drogie wydanie tej płyty i nie mógłbym go normalnie kupić, gdyby nie szczęśliwy traf. Polegał on na tym, że okazyjnie odkupiłem ją dużo poniżej wartości od jednego z kolekcjonerów.