Jane – „Together”, Brain, 1972/1990, Germany

 

Jane, to zespół niemiecki (zachodnioniemiecki) grający kraut rocka, a w szczególności niemiecką odmianę rocka progresywnego zbliżonego brzmieniem do nagrań zespołu Pink Floyd i Hawkwind.

Grupa ta w latach 70. i 80. nagrała kilkanaście albumów studyjnych, z których najwyżej oceniane jest kilka pierwszych z początkowego okresu jej działalności. Jedni, w tym ja, najbardziej cenią jej debiutancką płytę „Together” z 1972 r., a inni niektóre z późniejszych albumów np. „Here We Are” z 1973 r. lub „Fire, Water, Earth & Air” z 1976 r.

Do chwili obecnej album „Together” ukazał się w 19 wersjach na różnych nośnikach. Po raz pierwszy na płycie winylowej wydała go wytwórnia Brain w 1972 r. W latach 70. płyta ta została kilkakrotnie wznowiona w Niemczech, ale wydano ją także w Japonii (Brain) i Brazylii (Sabbado Som). Z powodu braku wydań angielskich i amerykańskich, w latach 70. album ten był mało znany poza krajami niemieckojęzycznymi.

Po raz pierwszy na CD wznowiła go niemiecka wytwórnia Brain w 1988 r., a następnie ponowiła to wydanie w 1990 r. Potem, przez wiele lat nie było już wznowień tej płyty na CD, aż do czasu rosyjskiego nieoficjalnego wydania w 2016 r. (replika tego niemieckiego z 1988 lub 1990 r.).

Ja kupiłem niedawno w Niemczech jedno z nieoznakowanych datą wznowień tego albumu na CD bazujące na wydaniu z 1990 r.

Deuter – „D”, Kuckuck, 1971/1998, Germany

 

 

Deuter, a właściwie Georg Deuter (ur. 1945 r.) to niemiecki kompozytor, instrumentalista i wykonawca muzyki etnicznej, new age, ambient i awangardowej elektroniki. Przez ponad 46 lat twórczej aktywności nagrał kilkadziesiąt płyt z których przynajmniej kilka zasługuje na szczególne uznanie.

Miłośnicy progresywnego rocka najbardziej cenią album „D” z 1971 r. utrzymany w konwencji instrumentalnego psychodelicznego krautrocka. Do chwili obecnej płyta ta miała jedynie siedem wydań na różnych nośnikach. W latach 70. ukazała się wyłącznie w RFN, stąd w epoce nawet na Zachodzie Europy była mało znana. Także dzisiaj dość rzadkim wydawnictwem.

Pierwotnie, na winylu, wydała go w 1971 r. niemiecka wytwórnia Kuckuck, która także po raz pierwszy wznowiła go na płycie kompaktowej w 1998 r. W 2010 r. ukazało się bardziej popularne wznowienie tego albumu sygnowane przez wytwórnię Esoteric Recordings.

Ja kupiłem ten album stosunkowo n iedawno w Niemczech. To wersja tej płyty wznowiona na CD przez wytwórnię Kuckuck w 1998 r. To muzyka nietuzinkowa, pełna nietypowych melodii, dysonansów i oryginalnych harmonii inspirowanych muzyką świata, choć granych częściowo na instrumentarium elektrycznym. W brzmieniu przypomina trochę muzykę indyjską.

Nie jest to więc muzyka lekka, łatwa i przyjemna – ale to nie problem, bo taka mnie nie interesuje. Więc jeżeli Ktoś poszukuje faktycznie czegoś odkrywczego w muzyce powinien koniecznie posłuchać tego albumu.

Juan De La Cruz Band – „Up In Arms”, Shadoks Music, 1971/2001, Germany

 

To przykład na to, że nie tylko w USA i krajach Europy Zachodniej (czy Wschodniej) powstawały w przeszłości dobre grupy muzyczne. Juan De La Cruz Band to grupa z Filipin działająca w latach 1968-1981 (a po reaktywacji od 1998 r.). Jej brzmienie łączyło psychodelicznego rocka z hard rockiem i lokalnymi rytmami.

W latach 70. XX w. grupa wydała cztery albumy studyjne, z których najwyżej ceniony jest jej debiut „Up in Arms” z 1971 r. Pierwotnie na winylu wydała go wytwórnia Sunshine jedynie na Filipinach. Potem przez wiele lat album ten nie był wznawiany, przez co mało kto mógł się zapoznać z zawartą na nim muzyką. Dopiero w 2000 r. wznowiła go na winylu w niewielkim numerowanym nakładzie (jedynie 350 kopii) niemiecka wytwórnia Sunshine/Shadoks Music.

Już w latach 70. album ten stał się legendarny z powodu tego, że nigdzie nie można było go kupić. Teraz zresztą nie jest zbyt bardziej osiągalny, gdyż faktycznie ma tylko dwa oficjalne winylowe wydania. Trzecie z nich, kompaktowe, ukazało się w 2001 r. Wydała je niemiecka wytwórnia Shadock Music. Niestety to tzw. nieoficjalne (Unofficial) wydanie tego albumu. Obok pełnego repertuaru pierwotnej płyty znalazły się na nim także nagrania dodatkowe pochodzące z koncertów. Ja posiadam to właśnie wydanie tej płyty na CD. Odkupiłem je niegdyś od innego kolekcjonera płyt.

Adelbert von Deyen – „Atmosphere”, Bureau B, 1980/2016, Germany

 

 

Adelbert von Deyen (1953-2018), to niemiecki muzyk, kompozytor, malarz i grafik. Jego twórczość muzyczna reprezentuje style: progresywnej elektroniki, szkoły berlińskiej i new age. Zadebiutował albumem „Sternzeit” w 1978 r. Największe sukcesy odniósł na przełomie lat 70. i 80. XX w. W latach 90. przerwał nagrywanie płyt. Do nagrywania nowych albumów powrócił dopiero w połowie następnego stulecia.

Obok wspomnianego szczególnie cenione są także jego trzy kolejne albumy: „Nordborg” (1979), „Atmosphere” (1980) i „Planetary” (1982). Mnie najbardziej podoba się druga z tych płyt. Główną część tego albumu zajmuje bardzo długa tytułowa kompozycja „Atmosphere” podzielona na dwie części. Oprócz niej na płycie znalazły się także dwa inne krótsze utwory.

Do chwili obecnej album ten wydano jedynie w sześciu różnych wersjach: trzy z nich ukazały się na winylach, dwie na płytach kompaktowych, a jedna na płycie CDr. Jest więc to dość rzadka i trudno dostępna płyta. Pierwotnie, na płycie winylowej, wydała go niemiecka wytwórnia Sky Records w 1980 r. Ona też jako pierwsza wznowiła go na płycie CD w 1993 r.

Ja ostatnio kupiłem ten album w wersji niemieckiej wytwórni Bureau B z 2016 r. Jest to wytwórnia specjalizująca się we wznawianiu rzadkich płyt z progresywną muzyką elektroniczną.